عابد همه چيز را به خداوند مي سپارد، جسم، ذهن و روح خود را. او هيچ چيز را براي خود نگه نمي دارد. او حتي خويشتن خويش را فراموش و گم مي كند. او هستي و موجوديت فردي و هويتي ندارد و خود را به تمامي وقف خداوند كرده است. او بخشي از خداوند شده است. خداوند از او مراقبت مي كند و با او همان گونه رفتار مي كند كه با خود. رنج و اندوه، شادي و غم و درد به مثابه هدايايي هستند كه از جانب خداوند به عابد مي رسند و عابد به هيچ يك از آنها وابسته نمي شود. او خود را بازيچه خداوند مي داند و ابزاري در دستهاي او.

اين تسليم خويشتن همان عشق مطلق به خداوند است. در عابد آگاهي صرفاً به سوي خداوند معطوف مي شود ولاغير. حتي در برابر خواسته هاي خويش، عابد با خداوند يكي مي شود و فرديت و استقلال خود را از دست مي دهد. اين قانون هستي است. بالاترين حقيقت، همانا مطلق بودن خداوند است. با اين آگاهي، روح از سطوح مختلف دانش گذر مي كند تا به كمال مطلق دست يابد و در اين مرحله با خداوند همانند و يكسان مي گردد.