خدایا!

نه توانایی ای دارم،

نه مکتب خاصی از یوگا را بکار می برم،

نه روش ویژه ای از مدیتیشن را توسعه داده ام،

نه دارائی و مایملکی دارم.

تنها یک چیز دارم و آن عشق من است.

تو را به سبب عشق، عاشقانه دوست دارم.

از طرف پدر و مادر الهی :

ای عزیز محبوبم!

می پرسی: چگونه بدانم چه هنگام به تو  نزدیکم؟

وقتی در شبی داغ  و خفه

اولین نسیم خنکی که گونه هایت را می نوازد

این منم که ترا نوازش می کند

مرا یاد آر

وقتی درد گرسنگی آرام می گیرد

وشادی، غم را پرده بر می درد

مرا یاد آر

وقتی تشنگی دهانت را می خشکاند

وتو به سختی قادر به تکلمی

اولین جرعه آب خنکی که می نوشی

 این منم که ترا سیراب می کند

مرا یاد آر

وقتی با گشودن چشمان متبسم  نوزاد

شبح مرگ محو می شود

مرا یاد آر

وقتی باران بر گونه هایت می نوازد

وزمین را، برگ های زرد خشکیده را می شوید

اولین  بوی باران که به مشامت می رسد

این منم که ترا پاک می کند

مرا یاد آر

وقتی درد تسکین می یابد

و ترس زایل می شود

مرا یاد آر

وققتی چشمان استوار از ستم  روزگار به هراس می افتد

با اولین نگاه خورشید این منم که ترا دلداری می دهد

مرا یاد آر

مرا یاد آر

مرا یاد آر

خداوندا

عشق مرا برگیر و بگذار تا در کمال ارادت به تو جاری شود.

خداوندا

دست هایم را بگیر و بگذار تا بی وقفه در خدمت تو باشند.

خداوندا

روحم را دریاب و بگذار با تو یکی شود.

خداوندا

فکر و ذهنم را بگیر و بگذار به سوی تو معطوف شوند.

خداوندا

همه چیزم را از آن خود ساز و بگذار ابزاری باشم در دستان تو.

عقل گوید: شش جهت حد است و بیرون راه نیست

عشق گوید: راه هست و رفته ام من بارها

عقل گوید: پا منه کاندر فنا جز خار نیست

عشق گوید عقل را: کاندر تو است این خارها

هین خمش کن خار هستی را ز پای دل بکن،

تا ببینی در درون خویشتن گلزارها

                                                                                                         مولانا

   خداوندا

از اینکه مرا شایسته آن قرار داده ای تا به همنوعانم که در سراسر دنیا

در فقر و گرسنگی به دنیا می آیند و می میرند خدمت نمایم ، سپاسگزارم.

   خداوندا

مرا معبر آرامش روی زمین قرار بده

آنجا که نفرت هست، عشق جاری کنم

آنجا که خطا هست، بخشایش بگسترانم

آنجا که جدائی هست، وصال بیافرینم

آنجا که لغزش و دروغ هست ، حقیقت بیافرینم

آنجا که تردید هست، ایمان بنا کنم

آنجا که ظلمت هست، نور بتابانم

آنجا که اندوه هست، شادی را جایگزین نمایم

   خداوندا

مرا موهبت آن عطا کن تا به جای آسودن ، به دیگران آسایش بخشم

و به جای آنکه دیگران درکم کنند، درکشان کنم

و به جای آنکه عشق دریافت کنم، عشق بورزم

زیرا با فراموش کردن خویش است که می توان به هر چیزی رسید

و با بخشایش است که بخشوده می شویم و با مردن است که زندگی ابدی

می یابیم.